กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 17 นักหลอมสมบัติ
“ช่างเป็นสถานที่ที่เร้าใจยิ่งนัก มีความวุ่นวาย ย่อมมีโอกาส”
ดวงตาของหลินมู่ทอประกายวาบ ตัวเขาเดิมทีก็มิใช่คนชอบอยู่นิ่ง ยิ่งรวมกับสถานการณ์ในยามนี้ การไปยังเมืองเสี่ยนเฉิงนับเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย สามารถหลุดพ้นจากขอบเขตอิทธิพลของสำนักเสวียนหยวนได้อย่างสิ้นเชิง
“หากจะไปเมืองเสี่ยนเฉิง ยังต้องเตรียมตัวอีกสักหน่อย ด้วยกำลังของเจ้ากับข้าในยามนี้ พอไปถึงเมืองเสี่ยนเฉิงจริงเข้า เกรงว่าจะตายอย่างไรยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ”
เปิ่นเปิ่นเอ่ยขัด ดึงหลินมู่กลับคืนสู่ความเป็นจริง
“ต้องเตรียมตัวอย่างไรบ้าง”
หลินมู่ถาม
“ข้อแรก ย่อมเป็นการเพิ่มพูนพลังฝีมือ ข้อสอง คือต้องมีต้นทุนและแต้มต่อสำหรับเอาตัวรอดในเมืองเสี่ยนเฉิง”
เปิ่นเปิ่นเอ่ยพลางใช้ดวงตาเป็นประกายทั้งสองข้างกวาดมองไปทั่วร่างของหลินมู่ไม่หยุดหย่อน