เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 464 ลึกล้ำจนยากหยั่งถึง
“ท่านปู่ ตกได้บ้างหรือยังเจ้าคะ” เจียงเยียนยืนดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม
“โดนคนเขาปาระเบิดน้ำจนหนีเตลิดไปหมดแล้ว จะไปมีปลาเหลือได้ยังไง ปะ กลับบ้านกันดีกว่า” เจียงหนิงลุกขึ้นยืนพลางบอก
“พรุ่งนี้ท่านปู่พาข้าไปเที่ยวเล่นที่เขตหวงห้ามหน่อยสิเจ้าคะ ข้าไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านมาตั้งหลายเดือนแล้ว พักนี้ท่านย่าก็เอาแต่เคี่ยวเข็ญให้อ่านตำรา การอ่านตำรามันน่าเบื่อจะตายไป ตำราพวกนั้นข้าอ่านวนไปวนมาตั้งพันปีแล้ว เบื่อจนไม่รู้จะเบื่อยังไงแล้วเจ้าค่ะ” เจียงเยียนพูดยิ้มๆ
คนตกปลาผู้นั้นได้ยินเข้า ก็เหลือบมองเจียงเยียนอีกรอบ
“บอกแล้วไงว่าอย่ามอง แม่หนูนั่นอายุพันกว่าปีเข้าไปแล้ว เรื่องจริงแท้แน่นอน ไม่ได้หลอกเจ้าสักนิด จะเป็นบรรพบุรุษเจ้าได้อยู่แล้วเนี่ย” หวังเจียเซิงเอ่ยขึ้น
“อ๋อ” คนตกปลาตอบรับส่งเดชไปที
“เจ้าอยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้ทั้งนั้นแหละ” เจียงหนิงเอ่ยเรียบๆ