เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 444 มาสู่ขอถึงบ้าน
เจียงชวนเดินมาถึงสุดตรอกใบเมเปิล ที่นี่มีโรงเตี๊ยมเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งดูธรรมดามาก ธรรมดาเสียจนเวลาเขาเดินผ่านยังไม่คิดจะชายตามองด้วยซ้ำ
พอก้าวเข้าไปดู ร้านไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่กลับมีลูกค้าอยู่ไม่น้อยทีเดียว
เพียงกวาดสายตามองแวบเดียว ลูกตาของเจียงชวนก็แทบจะถลนออกมา
เจียงหนิงอยู่ที่นี่จริงๆ และนอกจากเจียงหนิงแล้ว หวังเจียเซิงก็อยู่ด้วยเช่นกัน
ทั้งสองนั่งอยู่ตรงมุมร้าน ทว่ากลับพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเสียงดังลั่น จนทำให้ลูกค้าคนอื่นๆ ข้างๆ หันมามองด้วยสายตาสงสัยอยู่เป็นระยะ
“คุณชาย ยังจำได้ไหมว่าเมื่อก่อนพวกเราสองคนมานั่งคุยโวอยู่ที่นี่ แล้วโดนคนเขาไล่ออกไปน่ะ?” หวังเจียเซิงหัวเราะพลางเอ่ยถาม
“ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ? ตอนนั้นเจ้านั่นแหละที่หักหลังข้าก่อนแท้ๆ”
“เจ้านั่นในตอนนั้นน่ะ...”