เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 348 สิ่งที่เรียกว่าคุณธรรมอันยิ่งใหญ่
บรรดานักพรตเผ่ามนุษย์ที่เพิ่งมารวมตัวกันตรงแนวหน้า เกือบจะโดนลูกหลงเข้าให้อีกรอบ
ตัวบ้าอะไรมันจะไปขุดพื้นดินขึ้นมา แล้วขว้างไปข้างหน้าเหมือนโยนลูกบอลได้กัน?
เศษหินหอบเอาลมปราณอันดุร้ายซัดสาดไปทั่วทุกทิศทุกทาง
เกาะลอยฟ้าแห่งนั้น ดูราวกับหลอมละลายลงไปบนพื้นดินก็ไม่ปาน
ชั่วพริบตาถัดมา อาณาเขตของมารรูปปั้นหินก็ขยายกว้างออกไปถึงรัศมีหนึ่งร้อยลี้อีกครั้ง
มีสิ่งมีชีวิตเผ่ามารนับหมื่นตัวตรงนั้น ยังไม่ทันได้วิ่งหนี ก็ถูกขังเอาไว้ในกรงขังเสียแล้ว
แส้ยาวสีม่วงเส้นแล้วเส้นเล่าฟาดฟันไม่หยุด ยิ่งไล่หวดพวกสัตว์มารในอาณาเขตจนแตกตื่นวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น
ส่วนพวกเผ่ามารศิลา ก็เริ่มการเก็บเกี่ยวกวาดล้างอย่างบ้าคลั่งอีกระลอกหนึ่ง
“เจ้าพวกนี้มัน...” เฉินกังตกใจจนแทบจะอ้าปากค้าง