กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 46 ฮองเฮากลายเป็นคนตายไปแล้ว
พระสนมอวี๋ได้ยินดังนั้น ก็อดคลี่ยิ้มออกมาไม่ได้
ปกตินางรู้สึกว่าเจียงหนิงเป็นคนเงียบขรึมเกินไป ไม่นึกเลยว่าจะมีอารมณ์ขันแบบนี้กับเขาด้วย
วานรเฒ่าตัวนี้ขนขาวโพลนไปทั้งร่าง แถมยังมีลวดลายสีคราม เห็นชัดๆ อยู่แท้ๆ เขากลับไปตั้งชื่อให้มันว่าเสี่ยวเฮย
“ชื่อนี้ฟังดูขัดหูจะตาย สู้เรียกว่าเสี่ยวไป๋ยังดีกว่าเสียอีก” พระสนมอวี๋พูดพลางยิ้มขำ
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่เสด็จแม่ว่า ให้ชื่อเสี่ยวไป๋แล้วกันพ่ะย่ะค่ะ”
เจ้าวานรเฒ่าไม่รู้ว่าเข้าใจหรือไม่เข้าใจ มันส่งเสียงพ่นลมหายใจฟ่อใหญ่ทางจมูก
“อย่าเอาไว้ข้างกายแม่เลย แม่มีกล่องไม้ใบเล็กที่หนิงเอ๋อร์ให้มาก็พอแล้ว เจ้าเสี่ยวไป๋ตัวนี้เก่งกาจเทียบเท่าเซียนปฐพีขั้นสิบห้า อยู่ข้างกายเจ้าถึงจะได้ใช้ประโยชน์คุ้มค่า ขืนมาอยู่กับแม่ เกรงว่าจะทำได้แค่เต้นรำให้แม่ดูเท่านั้นน่ะสิ” พระสนมอวี๋หัวเราะ