เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 2 มหาปรมาจารย์ยุทธ์แล้วอย่างไร?
เช้าวันรุ่งขึ้น อากาศหนาวเย็นยะเยือก ฝนพรำเป็นสายบางเบา พาให้ทั่วทั้งบรรยากาศอบอวลไปด้วยไอเย็น
รถม้าของราชวงศ์คันหนึ่งแล่นออกจากพระราชวัง แล้วมาหยุดลงตรงหน้าจวนองค์ชาย
เจียงหนิงก้าวลงจากรถม้า พลางทอดสายตามองจวนเก่าแก่ทรุดโทรมที่ไม่รู้ว่าถูกปล่อยทิ้งร้างมานานกี่ปีหลังนี้
ตามธรรมเนียมราชประเพณี พระโอรสและพระธิดาทุกพระองค์เมื่อถึงวัยผู้ใหญ่ จะต้องเข้าพิธีสวมกวนรับการแต่งตั้งทันที ได้รับพระราชทานจวน จากนั้นจึงย้ายออกจากพระราชวัง
ส่วนผู้ที่ยังไม่ได้รับการแต่งตั้ง เมื่อถึงวัยผู้ใหญ่ก็ต้องย้ายเข้ามาพักที่จวนองค์ชายก่อน
ทว่าราชวงศ์ต้าเซี่ยไม่เคยมีธรรมเนียมให้องค์ชายคนไหนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วยังไม่ได้แต่งตั้งเป็นอ๋องมาก่อนเลย
ดังนั้นสำหรับเหล่าองค์ชายแล้ว การต้องย้ายเข้ามาอยู่ในจวนองค์ชายจึงไม่ต่างอะไรกับการถูกขังในตำหนักเย็น ถือเป็นความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง
แต่เจียงหนิงกลับไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เลยแม้แต่น้อย เป้าหมายต่อไปของเขาก็คือการก้าวเข้าไปเป็นเจ้าของวังบูรพา
ส่วนจวนองค์ชายแห่งนี้ เขาคงอยู่ได้ไม่นานหรอก