เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 585 เกศาขาวเปี่ยมเมตตา พลีกายฝังมาร
“ไว้ชีวิตข้าเถิด! ข้าไม่เหลือสิ่งใดอีกแล้ว!”
เรือสำราญประดับโคมแดงโคลงเคลงอยู่กลางลำน้ำ เสียงกรีดร้องโหยหวนสายหนึ่งดังเล็ดลอดออกมาจากภายใน
สตรีในชุดผ้าโปร่งหลายนางหัวร่อระริกอย่างยั่วยวน พลางรายล้อมบุรุษผู้มีใบหน้าเหลืองซีดซูบผอมไว้ตรงกลาง และผู้ที่เปล่งเสียงร้องอันน่าเวทนานั้นก็คือบุรุษผู้มีสีหน้าตื่นตระหนกผู้นี้เอง
ส่วนในอีกห้องหนึ่ง ผู้บำเพ็ญชายแห่งสำนักสมสุขผู้มีใบหน้าชั่วร้ายประหลาดกำลังข่มเหงรังแกผู้บำเพ็ญอิสระหญิงนางหนึ่ง ผู้บำเพ็ญอิสระหญิงผู้นั้นร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ทั้งยังถูกควบคุมร่างเอาไว้ แม้คิดจะร้องขอความตายก็ยังไม่อาจทำได้
“ไว้ชีวิตเจ้ารึ? เรื่องนั้นย่อมไม่ได้!”
“มาต่อกันอีกรอบเถิด!”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะอันสำราญเริงรมย์ของเหล่าผู้บำเพ็ญมารสำนักสมสุข เจือปนไปด้วยเสียงคร่ำครวญอ้อนวอนขอชีวิต ภาพเช่นนี้เป็นเรื่องปกติธรรมดาของเรือสำราญแดงลำนี้ เสียงที่ดังก้องออกไปทำให้เรือที่สัญจรผ่านไปมาต่างพากันหลบหนีหรือรีบเบนหัวเรือเข้าชิดฝั่ง ด้วยเกรงว่าจะพลอยประสบเคราะห์ร้ายไปด้วย
ในขณะที่กำลังสนุกสนานสำราญใจอยู่นั้นเอง ประกายกระบี่สายหนึ่งพลันวาบขึ้น ฟันเรือสำราญทั้งลำขาดเป็นสองท่อนในพริบตา