เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 550 เจ้าสังหารหานอวี๋
ดาวตกสีแดงฉานร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน แสงสีแดงส่องกะพริบวาบ
นักพรตเฒ่าหลี่ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น ครั้นเห็นภาพนี้ก็เผยรอยยิ้มอย่างอิ่มเอมใจ
หานอวี๋มิใช่ดาวมาร เย่กูซิงก็มิใช่ พวกเขากำลังจะไปสังหารดาวมารที่แท้จริง คำนวณเวลาดูแล้วก็ใกล้จะถึงคราพอดี... ดูท่าพวกเขาคงได้รับชัยชนะอย่างงดงาม จึงได้เกิดนิมิตสวรรค์เช่นนี้
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ ในหมู่บ้านกลางหุบเขามุ่งสู่สถานที่แห่งหนึ่งทางด้านหลังหมู่บ้าน
ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างกระจ่าง น้ำค้างยามเช้าเกาะพราวอยู่บนใบหญ้ารกชัฏ ทำให้ชายชุดนักพรตของเขาเปียกชื้น
นักพรตเฒ่าหลี่มิได้ใช้จิตตระหนักรู้ และมิได้ใช้พลังเวท เหยียบย่ำผ่านกอหญ้าที่ลู่ราบกับพื้น ปล่อยให้น้ำค้างยามรุ่งอรุณซึมซาบอาบย้อมไปตามสบาย
ไม่นานนัก เขาก็มายืนอยู่เบื้องหน้าหลุมศพแล้ว
“หว่านเอ๋อร์ ข้ามาอีกแล้ว”
“ข้าเองก็สมควรต้องไปแล้ว...”