เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 547 ข้าขอร้องเจ้าจริง ๆ
เบื้องหลังโต๊ะหน้าร้านยา ตาเฒ่าหวังกำลังตรวจคำนวณสมุดบัญชีอยู่
แม้สิ่งนี้จะเป็นเพียงฉากบังหน้า ทว่าอย่างไรก็ต้องทำทีให้สมจริง ทั้งยังต้องหาอะไรทำฆ่าเวลา ร้านยานี้จึงอดมิได้ที่จะเปิดกิจการอย่างจริงจัง ในฐานะผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณ ต่อให้อายุอานามมากแล้ว แต่ก็ย่อมมีสติปัญญาแจ่มชัดและหยิบจับคล่องแคล่วกว่ามนุษย์ปุถุชนทั่วไป การดูแลร้านจึงมิใช่เรื่องยากเย็นอันใดนัก
จู่ ๆ ข้างหูก็พลันมีเสียงเรียก “ตาเฒ่าหวัง” ดังขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง จากนั้นจึงเบิกตาค้างมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างตกตะลึง
“ศิษย์พี่... ศิษย์พี่หลู่หรือ”
หลู่อวิ้นหัวเราะลั่น “ถูกแล้ว ข้าเอง!”
“ไฉนการค้าของบ้านพวกเราจึงมาเปิดถึงที่นี่ได้เล่า เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสักนิด”