เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 543 มหามรรคไร้เยื่อใย
“ประมุขน้อย!”
เพิ่งเหยียบอากาศเหินมาถึงเหนือเรือนพักของตน หานอวี๋ก็มองเห็นจงเยวี่ย ซุนคัง หลิวหลาน ทั้งสามคนพร้อมกับศิษย์รับใช้หญิงผู้หนึ่งยืนรออยู่ที่หน้าประตูเรือนของตน โดยมีไป๋เตี๋ยกำลังสนทนากับพวกเขาอยู่
หานอวี๋ร่อนกายลงอย่างแช่มช้า คนทั้งหลายจึงพร้อมใจกันคำนับ แล้วเอ่ยเรียกขานเขาเช่นนั้น
หานอวี๋กวาดสายตามองคนทั้งหลาย พลางยิ้มน้อย ๆ เอ่ยว่า “ศิษย์พี่ซุน ศิษย์พี่หญิงหลิว พวกเราต่างเคยทำนาในแปลงวิญญาณร่วมกันมา เหตุใดต้องเรียกขานกันเช่นนี้เล่า?”
ซุนคังและหลิวหลานต่างเอ่ยขึ้นว่า “ธรรมเนียมมิอาจละเลยได้ ประมุขน้อยเป็นถึงประมุขน้อยของทั้งสำนักนิกายแล้ว พวกข้าจะกล้าละเลยเสียมารยาทได้อย่างไร?”
“พวกข้ามาครานี้ ก็เพื่อขอบพระคุณประมุขน้อยโดยเฉพาะที่ประทานโอสถวิญญาณให้ ซึ่งช่วยเกื้อหนุนการบำเพ็ญเพียรของพวกข้าให้รุดหน้าไปมากทีเดียว”