เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 512 ดาวพิสดารเป็นของข้าแล้ว
น้ำเสียงชรานั้นเงียบงันไม่เอ่ยวาจา
รู้อยู่ก่อนแล้วว่าดาวพิสดารรับมือได้ไม่ง่าย ทว่ายามนี้เมื่อลงมือเข้าจริง เจ้าหนูนี่ก็รับมือได้ไม่ง่ายเลยจริง ๆ
ทั้งที่ล่วงเลยมากว่าครึ่งปีแล้ว ควรจะคุ้นชินและยอมรับตัวตนของข้าตั้งนานแล้วแท้ ๆ ... ทว่ายามใดที่ข้าเอ่ยถึงหุบเขาหมื่นวสันต์กับพวกหานอวี๋เพื่อชักนำความคิดของเขา เขากลับระแวดระวังไม่เป็นสุขเสียทุกครา
กระทั่งมาถึงวันนี้ ในที่สุดก็มิอาจปิดบังต่อไปได้อีก
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หานอวี๋ผู้หยั่งดูนิมิตดวงดาวได้ ครั้นเห็นนิมิตดวงดาวของไป๋สือชีขยับเข้าใกล้ก็รีบเผ่นหนี ทั้งยังมุ่งหน้าไปยังดินแดนใต้ ย่อมมีเพียงสาเหตุเดียว—หานอวี๋คาดเดาออกแล้วว่าตัวไป๋สือชีมีปัญหา
ปัญหาเกิดขึ้นที่ใดกัน เฒ่านักพรตหลี่ผู้นั้น หรือคนไร้ค่าเวยชิงอวิ๋นผู้นั้น? หรือว่ามาจากทางด้านอื่นอีก?