เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 488 น้ำตาเปียกชุ่มอาภรณ์
สายเกินไปเสียแล้วหรือ? บาดแผลเรื้อรังแต่หนหลังกระนั้นหรือ?
หานอวี๋ได้ยินดังนั้นก็มิได้ประหลาดใจแต่อย่างใด สำนักใหญ่อย่างสำนักหมื่นลักษณ์ หากคิดจะลงทัณฑ์ผู้ใดสักคน ทั้งยังต่อเนื่องยาวนานนับหลายปี ย่อมไม่ปล่อยให้นางกินโอสถหรือสิ่งของวิญญาณส่งเดชแล้วฟื้นฟูกลับมาได้ง่าย ๆ
“กระเพาะปลาวิญญาณไห่หง ห้าชิ้นจะพอใช้หรือไม่?”
“สมุนไพรวิญญาณนี้มีสรรพคุณเช่นไร? คงต้องลองใช้กับร่างของข้าเสียก่อนจึงจะบอกได้” เวยชิงอวิ๋นกล่าว
หานอวี๋จึงกล่าวเสริมอีกว่า “เช่นนั้นก็เพิ่มสิ่งของวิญญาณอีกชนิดหนึ่งคือน้ำค้างหลิงจี อาจารย์เห็นว่าอย่างไรขอรับ?”
เวยชิงอวิ๋นรู้จักน้ำค้างหลิงจี จึงพยักหน้ารับ “น้ำค้างหลิงจี ก็นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว”
“ระดับสร้างฐานและต่ำกว่าระดับสร้างฐานลงมา ขอเพียงไม่พาดพิงถึงดวงจิตวิญญาณ เพียงหยดเดียวก็แทบจะช่วยชีวิตไว้ได้ทั้งสิ้น ส่วนสูงกว่าระดับสร้างฐานขึ้นไป อย่างระดับแกนทอง ก็ยังช่วยรักษาร่างกายมิให้เสื่อมสลายได้หลายวัน นับเป็นของวิเศษชั้นดีสำหรับรักษาชีวิตและฟื้นฟูบาดแผล”
“เจ้ามีอยู่กี่หยดเล่า?”
หานอวี๋ตอบว่า “มีเก้าหยดขอรับ”