กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 486 คำร่ำลือมิอาจเชื่อถือ
ภายในลานเรือนเล็กของร้านสมุนไพรแห่งเมืองโซ่วเถา แสงตะวันสาดส่องไหลริน เงียบสงบร่มเย็น อีกาวิญญาณสี่ตัวกำลังไซ้แต่งขนปีกสีดำขลับเป็นเงางามอยู่บนชายคา
ภายในห้อง ประมุขชีกุมข้อมือของเวยชิงอวิ๋นไว้แน่น ในใจระคนทั้งความโศกเศร้าและปีติยินดี
ในที่สุดนางก็จะยอมติดตามตนไปแล้ว นี่ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีอันใหญ่หลวง
ทว่าครั้นมองดูแขนขาทั้งสี่และตันเถียนของนางที่บัดนี้พิการย่อยยับสิ้น ในใจมิเพียงแต่รู้สึกเจ็บปวดเสมือนเกิดขึ้นกับตนเอง หากยังแค้นใจนักที่มิอาจรับเคราะห์แทนนางได้
“ชิงอวิ๋น...” ประมุขชีเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ข้าจะพาเจ้ากลับไปเดี๋ยวนี้”
“สภาพข้าในยามนี้ เกรงว่าจะพลอยทำให้ท่านถูกผู้คนเยาะเย้ยเอาได้” เวยชิงอวิ๋นกล่าวเสียงเบา