เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 470 ขุนเขามีจตุรลักษณ์ รากเหง้าอยู่ในวารี
หลังจากเดินผ่านบานประตูหยกขาวเข้ามา เบื้องหน้าของหานอวี๋ทั้งห้าคนก็พลันเปิดกว้างโล่งตา — ที่แท้กลับเป็นขุนเขาอันเงียบสงบซึ่งถูกตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งหนึ่ง
ขุนเขาแห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยท้องทะเลทั้งสี่ด้าน มีเมฆหมอกลอยอ้อยอิ่งปกคลุม
บนผาหินสลักอักขระโบราณอันลี้ลับซับซ้อนไว้จนเต็ม เปล่งประกายแสงสีเขียวจาง ๆ ออกมารำไร เห็นได้ชัดว่ามีค่ายกลอาคมที่ไม่ธรรมดาวางไว้อยู่
จุดที่คนทั้งห้ามาหยุดยืนอยู่คือแท่นหินแคบ ๆ ริมขอบหุบเขา เบื้องหน้ามีเพียงทางเดินบันไดหินเล็ก ๆ สายหนึ่งที่ทอดคดเคี้ยวขึ้นไป ทว่ากลับถูกม่านแสงกึ่งโปร่งใสสายหนึ่งขวางกั้นเอาไว้
บนม่านแสงนั้นมีจุดแสงสีเงินดุจหมู่ดาวไหลเวียนอยู่
“ที่นี่คือที่ใดกัน? ยังคงอยู่บนเกาะแห่งนั้นหรือไม่?” เซียวเฟิ่งหวงเอ่ยถามเสียงขรึม
คำถามนี้ไม่มีผู้ใดสามารถให้คำตอบได้