เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 462 เริ่มการสืบค้นดวงจิต
“ของเล่นสนุก ๆ หรือ”
ไป๋เตี๋ยเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ “สิ่งใดหรือ”
“เอ่อ... เจ้าชอบสิ่งใดเล่า” หลวี่ชินหลินเอ่ยถาม “ขอเพียงเป็นสิ่งที่มีอยู่บนกายข้า ข้าย่อมนำมามอบให้เจ้าอย่างแน่นอน”
แม่หนูน้อยผู้นี้ลงมือตีคนได้เจ็บปวดเกินไปเสียจริง หากตีตรงจุดที่หนังหนาเนื้อทนบนร่างเขาก็ยังพอทนไหว แต่นี่นางกลับจงใจเลือกตีตรงดวงตาและจมูกเช่นนี้ คราต่อไปยังมิรู้ว่าจะตีที่ใดอีก เพียงแค่คิดเขาก็รู้สึกทรมานเหลือเกินแล้ว
หากใช้ของเล่นชิ้นเล็กบนกายเพียงชิ้นเดียวแลกกับการรอดพ้นจากการทรมานครานี้ รอจนถึงยามที่ท่านผู้อาวุโสลี่สืบค้นดวงจิต อย่างน้อยตนเองก็คงมิต้องทนทุกข์ทรมานอีก
“ข้าชอบ...”
ไป๋เตี๋ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าก็ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดที่ชอบเป็นพิเศษ ยามนี้เพียงนึกอยากตีเจ้าเป็นพิเศษ อยากรู้ว่าเจ้าจะเจ็บปวดหรือไม่”
“แม่นาง เรี่ยวแรงของเจ้ามหาศาลนัก ยามนี้ข้าเองก็ไม่มีพลังเวทคุ้มครองกาย หากเจ้าจะตีข้า ย่อมต้องเจ็บปวดอย่างแน่นอน” หลวี่ชินหลินกล่าว “แทนที่จะตีข้า มิสู้ให้ข้ามอบสิ่งของที่มีประโยชน์แก่เจ้าสักชิ้น มิทราบว่าแม่นางเห็นเป็นประการใด”
“เจ้ามีสิ่งใดบ้าง ลองเอ่ยมาให้ข้าฟังดูเถิด”