เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 452 ณ เมืองเมฆาอัสดง
“เอาเถิด ไปกันได้แล้ว”
เหนือท้องฟ้าภูเขากานหนาน หานอวี๋เหยียบกระบี่บินนำพาไป๋เตี๋ย พลางปรายตามองพื้นดินและศิลาเบื้องล่างที่ถูกโม่หลี่เกลี่ยจนเรียบสนิทไร้ร่องรอยใด ๆ หลงเหลือ แล้วเอ่ยปากขึ้น
ไป๋เตี๋ยขานรับคำหนึ่ง พลางเหลียวกลับไปมองทางทิศใต้อย่างลึกซึ้งคราหนึ่ง
น้ำเต้าใส่เหล้า หากเจ้าคือดาวพิสดารจริง ๆ ผู้มีบุญย่อมมีฟ้าคุ้มครอง เช่นนั้นก็คงประเสริฐยิ่ง
แต่หากมิใช่... ข้าย่อมหาหนทางแก้แค้นแทนเจ้าให้จงได้
กระบี่บินพุ่งทะยานไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ตลอดเส้นทางมิได้หยุดพักอีกเลย
เมืองเมฆาอัสดงตั้งตระหง่านอยู่ริมฝั่งทะเลตะวันออก อยู่ห่างจากประตูสำนักของอารามแสงทองเพียงร้อยลี้ สำหรับเหล่าผู้บำเพ็ญแล้วย่อมถือเป็นระยะทางที่ใกล้ยิ่งนัก
ยามที่หานอวี๋และไป๋เตี๋ยเดินทางมาถึง เป็นจังหวะที่แสงอัสดงบนขอบฟ้าทอประกายเรืองรอง อาบย้อมทั่วทั้งตัวเมืองจนดูราวกับแดนเซียนไพฑูรย์