เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 430 ศิษย์ดีที่หุบเขาหมื่นวสันต์อบรมสั่งสอน
“นี่ นี่เป็นฝีมือของหานอวี๋หรือ?”
ภายในโถงใหญ่ขุนเขาหลักแห่งหุบเขาหมื่นวสันต์ ประมุขชีผู้มีสีหน้าอิดโรยส่งข่าวกรองให้เหล่าผู้อาวุโสผลัดกันอ่าน ผู้อาวุโสหลี่ว์ที่อ่านจบเป็นคนแรกพลันขมวดคิ้วเอ่ยถาม
ประมุขชีส่ายศีรษะ ส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นลงก่อน รอให้ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ อ่านจนครบเสียก่อน
หลังจากนั้น ผู้อาวุโสเวิน ผู้อาวุโสเหยียน ผู้อาวุโสไป๋ ผู้อาวุโสมู่ และผู้อาวุโสโหมวก็ทยอยอ่านจบกันถ้วนหน้า
“มิแน่ว่าจะเป็นฝีมือของหานอวี๋” ผู้อาวุโสไป๋กล่าว “นิสัยใจคอของหานอวี๋เด็กคนนี้พวกเราย่อมรู้ดี ต่อให้บัดนี้จะได้เป็นถึงผู้บำเพ็ญระดับแกนทองจริง ๆ ก็คงมิถึงขั้นฆ่าล้างตระกูลผู้ใดเพื่อระบายความแค้นโดยพลการ”
“หากดูจากข่าวคราวนี้ ตระกูลซูแห่งเมืองจินหม่าเป็นตระกูลนักหลอมโอสถ ด้วยความเข้าใจผิดจึงเกิดการปะทะกับหานอวี๋เล็กน้อย จากนั้นก็ถูกกวาดล้างทั้งตระกูล... หากเป็นเพียงเรื่องกระทบกระทั่งเล็กน้อย หานอวี๋ย่อมไม่มีทางทำเช่นนี้เป็นแน่”
“นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว”
ผู้อาวุโสเวินแย้มยิ้มกล่าว “เด็กในบ้านของพวกเราเอง พวกเราจะไม่เข้าใจได้อย่างไร? หากเรื่องนี้มิใช่หานอวี๋ลงมือ เช่นนั้นเรื่องนี้... ก็ย่อมเป็นเพราะตระกูลซูแห่งเมืองจินหม่าที่ว่านั่นชั่วช้าสามานย์เกินอภัย สมควรรับกรรมแล้ว!”
คำกล่าวนี้ฟังดูออกจะไร้เหตุผลอยู่บ้าง ทว่าภายในโถงใหญ่ทั้งหมดล้วนเป็นอาจารย์และผู้อาวุโสของหานอวี๋ จึงมิมีผู้ใดรู้สึกว่าคำพูดนี้ผิดแปลกอันใด