เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 398 ทลายค่ายกล
รัตติกาลมืดสนิทดุจน้ำหมึก เค้าโครงของภูเขากานหนานภายใต้แสงจันทร์วาดเส้นเงาหยักแหลมราวคมเลื่อย
ร่างอันมหึมาของปลาคาร์ปนิลค่อย ๆ ผุดขึ้นมาจากใต้ผืนดิน เสียงเกล็ดเสียดสีกับชั้นหินดังอู้อี้ทุ้มต่ำ
แหวกผืนดินและกรวดหินให้ม้วนตลบออกสู่สองข้างราวเกลียวคลื่น เผยให้เห็นหัวปลาที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ
ดวงตาปลาคู่มหึมานั้นจ้องมองขึ้นด้านบน ระหว่างที่แผ่นปิดเหงือกเปิดปิดก็พ่นละอองไอน้ำซึ่งแฝงกลิ่นอายเย็นสงบของธารน้ำใต้ดินออกมา
หานอวี๋เหยียบลงบนหน้าผากของมันพลางกวาดตามองรอบด้านอย่างเงียบงัน ส่งจิตตระหนักรู้กราดสำรวจคราหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไร้ผู้คนจึงพาไป๋เตี๋ยทะยานขึ้นสู่พื้นดิน
“ไปเถิด”
สิ้นเสียงเอ่ยของหานอวี๋ ฝูงอีกาก็พรั่งพรูออกมาจากถุงสัตว์วิญญาณในทันที
ยามพวกมันกางปีกออกกว้างราวกับฉีกทึ้งม่านราตรีให้ขาดวิ่น ขอบขนปีกอีกาอาบไล้ด้วยแสงจันทร์สีขาวเงิน
ยามหมีดำใหญ่ร่วงลงสู่พื้นก็สั่นสะเทือนจนฝุ่นผงตลบเป็นวง มันยืนสองขาตั้งตรงรอรับคำสั่งจากหานอวี๋ บนอุ้งเท้าหมียังเกี่ยวดึงปลากระจ่างใจครึ่งตัวที่กำลังดิ้นรนอยู่