กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 357 ท่านอาจารย์และท่านอาจารย์ปู่
“ไป๋สือชีหรือ?”
เวยชิงอวิ๋นเอ่ยทวนด้วยความสงสัยคำหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ท่านคงมิได้ลืมไปกระมังว่าตบะของข้าถูกทำลาย และดวงตาทั้งสองข้างยังถูกทิ่มจนบอดสนิท? ท่านต้องการให้ข้าดูสิ่งใดกันเล่า?”
เวยซิงเจินเหรินจ้องมองนางอย่างเงียบงัน มิอาจล่วงรู้ได้ว่ากำลังครุ่นคิดเรื่องใด หรือกำลังใช้สัญชาตญาณพิสูจน์สิ่งใดอยู่
เวยชิงอวิ๋นรู้สึกเพียงตนเองราวกับถูกสัตว์ดุร้ายและอสรพิษยักษ์จ้องเขม็ง นอกจากข่มกลั้นอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดแล้วยิ้มรับมือ พยายามไม่เผยพิรุธให้มากที่สุดแล้ว ก็ไม่มีหนทางอื่นใดอีก
ผ่านไปชั่วหลายลมหายใจ เวยซิงเจินเหรินจึงค่อยเอ่ยปากขึ้น
“กล่าวเช่นนี้แล้ว ก็เป็นอาจารย์ที่ไตร่ตรองไม่รอบคอบเอง”