เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 339 พรมขนหมี
หลังพูดหยอกล้อกับหานอวี๋ไปประโยคหนึ่งแล้ว แม่นางสามเยียนก็ไม่รอให้หานอวี๋ตอบก็คลายมือออก ก่อนจะหยิบกระบองเขี้ยวหมาป่าขึ้นมาถือไว้ตามเดิม
คำว่า “วีรชน” หรือ “ข้าน้อยขอตอบแทนบุญคุณ” อะไรนั่นย่อมเป็นเพียงการพูดเล่นหยอกเย้าโดยตั้งใจทั้งสิ้น
“เอาเถิด ถัดจากนี้ก็ถึงคราวจัดการเรื่องที่เหลือกันแล้ว”
“เจ้าว่าคนเหล่านี้ควรจัดการอย่างไรดี?”
หานอวี๋กวาดสายตามองปราดหนึ่ง เหล่าชาวบ้านต่างปั้นหน้ายิ้มแย้ม ริมฝีปากเอ่ยแต่ถ้อยคำสำนึกในบุญคุณ ทว่ายังมีพวกเจ้าเล่ห์หัวไวที่แอบย่องหนีกลับบ้านไปเงียบ ๆ แล้ว
หานอวี๋ส่งกระแสเสียงถึงแม่นางสามเยียน “แม่นางสามเยียน ท่านต้องการลงโทษพวกเขาให้หนักสักหน่อยหรือเบาลงสักหน่อยเล่า?”
“ข้านั้นอย่างไรก็ได้ ขอเพียงอย่าปล่อยให้พวกเขาตบตาเอาตัวรอดไปได้ก็พอ”