เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 309 ดวงที่แปด
ราตรีมืดสนิทดุจน้ำหมึก ลมทะเลพัดพากลิ่นอายเค็มคาวเฉียดผ่านเกาะน้อย
โขดหินขรุขระต้องแสงจันทร์ทอประกายเย็นเยียบ หมีดำใหญ่หมอบขดอยู่ใต้เงาหิน ขนหนาหนักกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบาตามจังหวะลมหายใจ ดวงตาสีอำพันคู่หนึ่งกวาดมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง
บนยอดชะง่อนหิน หานอวี๋ค่อย ๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น เส้นใยข่ายดาราเก้าเส้นที่คนธรรมดามองไม่เห็นค่อย ๆ หดเก็บกลับไปทางด้านหลัง
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรี
ครั้นมองดูอยู่ครู่หนึ่ง หว่างคิ้วพลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ทันใดนั้น เสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาก็ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดแห่งราตรี
อีกาใหญ่แหวกอากาศพุ่งเข้ามา แล้วร่อนลงเกาะบนไหล่ของหานอวี๋อย่างมั่นคง ก่อนจะใช้จะงอยปากถูไถใบหูของเขาอย่างสนิทสนม
หานอวี๋ยกมือขึ้นลูบขนบนหลังของอีกา สัมผัสเย็นเยียบดุจเหล็กกล้า พลางครุ่นคิดถึงนิมิตดวงดาวที่ตนเพิ่งมองเห็นเมื่อครู่นี้