เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 305 กระบี่เดียวดายแดนต้าโม่
บนทุ่งหญ้าแห่งราชวงศ์ต้าโม่ ลมสารทพัดม้วนคลื่นหญ้าสีเหลืองแห้งเหี่ยวให้พลิ้วไหวขึ้นลงดุจเกลียวคลื่นสีทองคำ
ท้องฟ้าสูงโปร่งเมฆาบางเบา ขุนเขาหิมะอันไกลโพ้นดุจเส้นด้ายสีเงินวาดขีดขอบฟ้า พญาเหยี่ยวร่อนวนเวียน เฝ้ามองลงมายังอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้
เย่กูซิงสะพายกระบี่ดำไว้กลางหลัง ก้าวเดินไปอย่างเชื่องช้า
อาภรณ์สีครามของเขาสะบัดพลิ้วตามแรงลม คิ้วดุจกระบี่เยือกเย็นเคร่งขรึม แววตาคมลึกดั่งดวงดาวอันหนาวเหน็บ
สายลมแห่งทุ่งหญ้าพัดผ่านปลายเส้นผมของเขา นำพากลิ่นหอมแห้งของใบหญ้าและกลิ่นคาวสาบของฝูงปศุสัตว์จากที่ห่างไกลมาด้วย
ทันใดนั้น เสียงเกือกม้าที่ควบกระชั้นอย่างเร่งรีบก็ดังแว่วมาจากไกล ๆ ดุจเสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำที่กลิ้งก้องไปบนผืนแผ่นดิน
เย่กูซิงมิได้หยุดฝีเท้า เพียงปรายตามองขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น