เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 272 ถือว่าข้าเสียท่าแล้ว
คนตัดฟืนผู้นั้นเดินไปพลาง กู่ร้องขับขานบทเพลงชาวเขาไปพลาง
“เข้าป่าเก่าโอ้ ไต่เขาข้ามสันดอย ขวานฟันเถาวัลย์แห้งเอย!”
“รวบรวมมาได้หนึ่งหาบ เดินทางสู่ตลาด แลกข้าวสารสามทะนานฮาไฮ้!”
“ราคาฟืนมิสูงนัก คนชะตาอาภัพดิ้นรนหาเลี้ยงชีพเอย”
“เหล่านายท่านในขุนเขาโปรดออมมือเมตตาด้วยโอ้!”
คนตัดฟืนผู้นั้นร้องไปเดินไป ไม่นานนักก็มาถึงหน้าศาลเจ้าเทพภูเขากลางไหล่เขา เขาเงยหน้าขึ้นกวาดตามองปราดหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างยินดีว่า “กำลังเหนื่อยล้าอยู่พอดี ขอพักเท้าสักครู่”
พลางร้องตะโกนเข้าไปภายในศาลเจ้าว่า “มีผู้ใดพำนักอยู่หรือไม่ ข้าขอแบ่งน้ำดื่มสักอึกเถิด”
ประตูศาลเจ้าค่อย ๆ เปิดออก เงาร่างสายหนึ่งก้าวเดินออกมา ใบหน้าเรียวยาวดุจม้า ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ
“เจ้ามาถึงได้รวดเร็วนัก”