เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 256 กระสวยบดขยี้
“ท่านเจ้าอาราม บุคคลผู้นี้มีที่มาเช่นไร? ตบะระดับใด?”
ผู้บำเพ็ญแห่งอารามแสวงสัจจะผู้หนึ่งขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“เจ้าถามข้า แล้วข้าจะไปถามผู้ใดเล่า?”
เจ้าอารามหลินผู้มีผมหงอกเคราขาวเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย “เป็นพวกเราที่โชคร้ายเองที่ไปพบเจอยอดฝีมือเช่นนี้เข้า หม่าเฉวียน เจ้าเป็นผู้ต้อนรับแขกประสาอันใด ตาบอดไปแล้วหรือ? บุคคลระดับนี้ไฉนจึงเชิญกลับมาส่งเดชได้?”
“อยู่ดีไม่ว่าดีก็หาเจ้านายที่ล่วงเกินไม่ได้มาสวมไว้บนหัวพวกเราเสียแล้ว!”
หม่าเฉวียนมีสีหน้ายิ้มขื่น “ท่านเจ้าอาราม เรื่องนี้โทษข้าก็ไม่ผิด ทว่าข้าก็คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่ายอดฝีมือที่แม้แต่นิกายเทียนหลัวน้อยยังสามารถออกคำสั่งได้ จะต้องปลอมตัวเป็นผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณมาถามเรื่องเล็กน้อยของย่านตลาดเสวียนอีกับพวกเรา... ข้าเพียงคิดว่าเขาไม่มีความรู้และไม่มีเบื้องหลังอันใด จึงอยากดึงเขาเข้าสำนักก็เท่านั้น”