เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 238 ข้าก็คือดาวมารเช่นกัน
หั่นอวี๋มองแม่นางเยี่ยนซานด้วยความประหลาดใจแวบหนึ่ง
แม่นางเยี่ยนซานหัวเราะฮ่า ๆ แฝงความภาคภูมิใจเล็กน้อย “เป็นอย่างไรบ้าง”
“ร้ายกาจมาก” หั่นอวี๋พยักหน้าเอ่ยชมด้วยความจริงใจ
ยังจำได้ว่าตอนที่หุบเขาว่านชุนได้ถุงเก็บของรับเจ้าของของหมูสาม โยมยังต้องส่งไปให้โรงหลอมอาวุธทำการคลายผนึก แต่แม่นางเยี่ยนซานผู้นี้เพียงกวาดแสงสีเขียวจากบริเวณหน้าผากแวบเดียว ทุกสิ่งทุกอย่างภายในถุงเก็บของก็ร่วงหล่นออกมาโดยตรง ถุงเก็บของมิเพียงแต่ไร้ซึ่งการ “รับเจ้าของ” เท่านั้น แม้กระทั่งประโยชน์ใช้สอยด้าน “การเก็บของ” ก็มิหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
ยามที่เห็นหั่นอวี๋เอ่ยชมด้วยความจริงใจเช่นนี้ แม่นางเยี่ยนซานก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเบิกบานใจยิ่งนัก
“หากจะพูดไปแล้ว ก็เป็นเพราะว่าตอนที่เจ้าลงมือช่างเปิดเผยตรงไปตรงมา และไม่มีการปิดบังอำพรางอันใดเลยต่างหาก”