เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 206 เคราะห์กรรมไร้เหตุผล
เสียงของเจ้าสำนักชีเงียบลง ผู้อาวุโสลว่ก็ลุกขึ้นยืน กำหมัดทั้งสองแน่นแล้วกล่าวเสียงดังว่า “หากสำนักเชื่อถือคำกล่าวเรื่องปรากฏการณ์ท้องฟ้าของสำนักว่านเซี่ยง ข้าเองก็ไม่มีสิ่งใดจะกล่าวเช่นกัน”
“ข้าจะพาฮั่นอวี๋ศิษย์ของข้าออกจากหุบเขาว่านชุน ไม่ก่อเรื่องเดือดร้อนนำภัยพิบัติมาสู่สำนักก็พอ!”
เจ้าสำนักชีตือมือขึ้นเป็นเชิงส่งสัญญาณให้ผู้อาวุโสลว่นั่งลงแล้วค่อยพูดจา
ผู้อาวุโสลว่คล้ายกับมองไม่เห็น ยังคงยืนหยัดอยู่เช่นนั้น รอคอยคำตอบจากทุกผู้คน
“นั่งลงพูดคุยกันก่อน อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย” เจ้าสำนักชีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง กล่าวว่า “คำพูดของสตรีสองนางนั้นมิใช่ว่าจะต้องเป็นจริงเสมอไป พวกเราไม่อาจปั่นป่วนตื่นตระหนกจนสูญเสียสติไปเพราะคำพูดของผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างฐานเพียงสองคนได้”
“ใครจะรู้ว่านี่อาจเป็นแผนการชั่วร้ายของศัตรูด้วยเช่นกัน”
“ถูกต้องแล้ว มิอาจหลงเชื่อได้โดยง่าย ลวี่ชิง เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ นั่งลงแล้วค่อย ๆ พูดคุยกันก่อนเถอะ” ผู้อาวุโสหยานเอ่ยเห็นพ้องด้วยเช่นกัน
ผู้อาวุโสหมู่ ผู้อาวุโสเวิน และคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน
สีหน้าของผู้อาวุโสลว่วยังคงดูไม่สู้ดีนัก ทว่าท้ายที่สุดก็ยอมนั่งกลับลงไปแต่โดยดี