กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราเป็นคนกันเองทั้งนั้น อยากยืมก็ยืมได้ตามสบาย”
“ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว”
“ป้า ลูกชายจะดูตัวทั้งที ไม่คิดเงินสักหนึ่งเหมาเหรอ?”
“ไม่ต้องหรอก ของล้ำค่าเกินไป ใช้ไม่ไหว”
“ไม่...”
“เธออยู่ตรงนั้น หัวหน้ากองพล คุณต้องให้ความเป็นธรรมกับฉันนะ ดูสิ ดูสิ ใบหน้าฉันโดนตบจนเป็นแบบนี้ ฝีมือหนักหน่วงเกินไปแล้ว”
“อืม”
หัวหน้ากองพลเดินเอามือไพล่หลัง เขาหลบคิ้วที่ขมวดมุ่นหลังถูกหลิวต้าเจี่ยวดึงแขนเสื้อ แต่ก็ยังตามมาด้วย เมื่อเห็นจักรยานที่หู่เยวี่ยเข็นอยู่ แววอิจฉาก็พาดผ่านใบหน้า
“รถคันนี้?”
“ฉันซื้อเอง หัวหน้ากองพล คิดครั้งละหนึ่งเหมา ยินดีให้มายืม”