เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ซือเยี่ยน
ฉืออวี้จื้อวางตำราลง หยิบพัดที่พกติดตัวออกมา มือลูบไล้บุปผาปรภพที่อยู่บนนั้น
บุปผาสีม่วงงามเย้ายวน ก้านพัดขาวบริสุทธิ์ไร้ที่ติ ชั่วขณะที่สัมผัส กลับทำให้ปลายหัวใจร้อนผ่าว
น่าขันกระมัง ต่อเติมประดิดประดอยขึ้นมา ก็เพียงเพื่อเงาเสี้ยวหนึ่งของนางเท่านั้น
หลายคืนก่อน เขาฝันถึงวันนั้นอีกครึ่ง ภาพในฝันเลือนรางไกลนัก ระหว่างเคลิ้มนั้นมีฝนละอองโปรยปรายไม่ขาดสาย
“ฉืออวี้จื้อ เจ้าคนนี้เหตุใดจึงน่าเบื่อเช่นนี้ วัยหนุ่มควรมีสีสันแบบวัยหนุ่มสิ ภายหน้าต้องตามข้าไปเที่ยวให้สมใจในยุทธภพด้วยกัน”
ซือเยี่ยนยิ้มพราย อาภรณ์ม่วงทั้งชุดทำให้ดวงตาของฉืออวี้จื้อวุ่นวาย กระบี่ยาวสีแดงในมือยิ่งขับให้สีหน้าท่าทีของนางสดใสมีชีวิตชีวา
นางเท้าคางอยู่ในศาลา มองฉืออวี้จื้อที่นั่งอยู่ตรงข้าม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคะนองเล่น