เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 100 สองตอนรวมเป็นหนึ่ง
“ไม่จริง! ไม่จริงอย่างแรง!” จูต้ากระโดดออกมาเป็นคนแรก สัปดาห์นี้เธอออกไปเดินข้างนอกตลอด ขาทั้งแปดข้างวิ่งได้อย่างอิสระ ไม่ต้องทนอึดอัดหดเหลือเพียงสองขาอีกต่อไป มันช่างสุขสบายกว่าตอนอยู่ในนครซิงฝูเสียอีก
ตามมาด้วยจูเฉียงและจูจ้วง ขาทั้งแปดข้างที่หนาและเต็มไปด้วยขนสีดำยาวของพวกมันกระทืบพื้นจนเกิดเสียงดังปังๆ การกระโดดแต่ละครั้งเต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาล เสียงปังปังปังสามครั้งทำให้เสื้อคลุมขาวทั้งกลุ่มเต็มไปด้วยฝุ่น
จูเฉียง: “เจ้านายใหญ่จะไปชอบมนุษย์ได้ยังไง!”
จูจ้วง: “คนที่เจ้านายใหญ่ชอบต้องเป็นพวกเราต่างหาก!”
จูต้า: “มนุษย์ก็แค่สัตว์เลี้ยงที่เจ้านายใหญ่เอาไว้เล่นแก้เบื่อเท่านั้นแหละ!”
สุดท้ายสามพี่น้องก็พูดขึ้นพร้อมกันว่า: “พวกเราต่างหากที่เจ้านายใหญ่ให้ความสำคัญที่สุด!”
แมงมุมทั้งสามส่งเสียงดังสนั่น สีหน้าดุร้ายจนพวกที่สวมเสื้อคลุมขาวต่างหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับตัว
หัวหน้าควบคุมชิวชิวมองดูทั้งสองฝ่าย ก่อนจะยื่นมือกลมๆ ออกมาตบฝุ่นบนตัวแล้วถามว่า “พวกเจ้าไปรู้มาได้ยังไงว่าเจ้านายใหญ่ชอบมนุษย์?”