เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 73
ในพื้นที่ที่ไม่รู้จักแห่งนี้ ดินแดนสีเขียวทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ราวกับมหาสมุทรที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ท้องฟ้าสีขาวปกคลุมทุกสรรพสิ่งประหนึ่งผ้าฝ้ายบนซึ้งนึ่ง และไป๋กานอวิ๋นก็ถูกขังอยู่ในโลกใบนี้ ความร้อนระอุอบอวลไปทั่ว เขาพยายามหายใจอย่างสุดชีวิตแต่กลับไม่มีทางหนี ความรู้สึกที่เจตจำนงถูกรุกรานนั้นชัดเจนมาก เขารู้สึกว่าตนเองเป็นเพียงก้อนแป้งดิบที่กำลังจะถูกปั้นให้กลายเป็นรูปร่างที่แปลกประหลาดโดยสิ้นเชิง
เขาทั้งต่อต้านและในขณะเดียวกันก็ไม่อาจควบคุมความรู้สึกโหยหาที่เกิดขึ้นมาได้ ราวกับว่าภารกิจของเขาคือการเป็นหมั่นโถวร้อนๆ สักลูกที่พร้อมจะถูกท่านผู้นั้นกลืนกินลงท้องหรือทิ้งขว้างดุจของไร้ค่าได้ทุกเมื่อ
“ไม่ ไม่ ไม่...” แม้แต่เจ้าเมืองราตรีนิรันดร์ก็ยังไม่มีเจตจำนงเช่นนี้
“ข้าจะคุกเข่า ข้าจะอ้อนวอน...”
“ไม่ ไม่ ไม่ นี่ไม่ใช่ความคิดของข้า...”
“ข้าจะอ้อนวอน อ้อนวอนขอเป็นบริวารของท่าน...”
“ไม่...ไม่...”
สีหน้าของไป๋กานอวิ๋นเปลี่ยนไปมา เดี๋ยวก็ดูดุร้ายเดี๋ยวก็ดูนอบน้อม ยามดุร้ายเส้นเลือดบนใบหน้าปูดโปน นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ลำคอแดงก่ำจนแทบจะระเบิด