เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 62 รวมสองตอนเป็นหนึ่งเดียว
ผู้คนที่มาจากนครราตรีนิรันดร์ถูกจัดสรรให้ไปยังโรงพยาบาลซิงฝูตามลำดับ
เนื่องจากปัจจุบันนครซิงฝูยังไม่มีรถบัส มีเพียงรถตู้ของเทศบาลคันเดียวที่เอาไว้ใช้ต้อนรับแขกเหรื่อ คนเหล่านี้จึงต้องอาศัยการเดินเท้าไปยังโรงพยาบาลซิงฝู
ระยะทางที่รถประจำทางใช้เวลาเพียงแปดนาที แต่หากเดินเท้าต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง คนทั้งห้าพันคนนี้ถูกด้วงตดเหม็นเขย่าตัวมาตลอดทาง ร่างกายจึงค่อนข้างอ่อนเพลีย ในตอนแรกพวกเขายังกลัวว่าจะมีคนถือแส้มาเฆี่ยนตี แต่เมื่อพบว่าคนนำทางด้านหน้าเดินอย่างเนิบช้า และด้านหลังก็ไม่มีใครมาตะคอกไล่ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
นี่ไม่ใช่เพราะพวกเขาเห็นแก่ความสบายจนลืมความระแวดระวัง แต่เป็นเพราะพวกเขาเหนื่อยล้าเกินไป พวกเขาไม่สามารถรักษาสภาพตื่นตัวได้ตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเป็นเพียงสินค้าที่ถูกนครราตรีนิรันดร์ขายทิ้ง เมื่อดูจากท่าทีที่เกรงอกเกรงใจของพวกด้วงเหล่านั้น นครซิงฝูคงเป็นสถานที่ที่ลำบากยากเข็ญไม่ต่างกัน ต่อให้พวกเขาจะระวังตัวไปก็คงไม่มีประโยชน์อะไร
แม้จะมีคนห้าพันคนกำลังเดินอยู่ แต่บรรยากาศกลับซึมเซาอย่างยิ่ง ไม่มีความคึกคักแม้แต่น้อย คนเหล่านี้เดินอยู่บนถนนของนครซิงฝูราวกับฝูงซากศพเดินได้