เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 49
ฉืออวี่นึกเสียใจเป็นครั้งที่เอ็นของวันนี้ที่ไม่ได้สวมแว่นตามา จริง ๆ แล้วค่าสายตาของเขาไม่ได้สั้นมากนัก ปกติเวลาอยู่บ้านแทบจะไม่สวมแว่นเลย อีกทั้งยังไม่ค่อยได้ออกไปไหนจึงไม่ชินกับมัน แต่เขามีอาการสายตาเอียงค่อนข้างมาก พอเดินจากกลางแจ้งที่มีแสงแดดจ้าเข้ามาในตัวโรงพยาบาลก็เลยรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไรนัก
สถานที่อย่างโรงพยาบาลมีป้ายไฟบอกทางและป้ายสัญลักษณ์ตัวอักษรสีดำบนพื้นหลังสีขาวอยู่เต็มไปหมด ในสายตาของฉืออวี่มันเป็นเพียงเส้นสายที่ซ้อนทับกันจนทำให้เขารู้สึกตาลายและต้องใช้เวลาเพ่งมองอยู่นานสองนาน
พยาบาลคนหนึ่งแถวนั้นดูเหมือนอยากจะเข้ามาช่วย ทันทีที่เห็นเธอทำท่าจะเดินเข้ามา ฉืออวี่ก็รีบเลี้ยวหลบเข้าไปในทางเดินข้าง ๆ ทันที
ในโทรศัพท์มีชื่อห้องตรวจและชั้นที่ต้องไปบอกอยู่ แต่โครงสร้างของโรงพยาบาลค่อนข้างซับซ้อน ทำให้หาได้ยากในชั่วขณะ ฉืออวี่คลำทางไปตามคำแนะนำในโทรศัพท์ เดินวนไปวนมาแล้วก็รู้สึกโชคดีขึ้นมา
โชคดีที่เขาไม่ต้องทำงานประจำ ไม่อย่างนั้นจะเอาเวลาที่ไหนมาเดินหลงทางแบบนี้ ถ้าต้องรีบทำเวลา เขาคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปถามทางที่เคาน์เตอร์พยาบาล
โชคดีที่เขาไม่ต้องทำงานประจำ การที่เขาเดินวนไปวนมาในโรงพยาบาลแบบนี้ก็ถือว่าเป็นการเดินเล่นออกกำลังกายไปในตัว