เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 34 รวมสองตอนเป็นหนึ่ง
“แม่หนู แม่หนู... พอจะรู้สึกตัวไหม?”
ในความสะลึมสะลือ สือหมินหยานรู้สึกเพียงว่ามีเสียงหนึ่งที่จากเลือนรางเริ่มชัดเจนขึ้น เธอจึงลืมตาขึ้นตามสัญชาตญาณ
เบื้องหน้าของเธอคือหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมหน้ากากอนามัยและแววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย
ปฏิกิริยาแรกของสือหมินหยานคือเธอโชคดีที่ได้รับการช่วยเหลือกลับมายังฐานทัพ แต่ไม่นานเธอก็รู้ตัวว่า แม้หญิงคนนี้จะสวมหน้ากากอนามัย แต่เธอกลับไม่ได้สวมชุดพยาบาล และสภาพแวดล้อมรอบข้างก็ไม่ใช่ฐานทัพอย่างแน่นอน
สือหมินหยานขยับริมฝีปากยังไม่ทันได้เอ่ยคำ หญิงคนนั้นก็กล่าวด้วยความโล่งใจว่า “โชคดีที่ฟื้นแล้ว!” เธอตะโกนไปทางไกลว่า “คุณยายคะ แม่หนูคนนี้ฟื้นแล้ว รบกวนคุณยายมาดูหน่อยค่ะ”
ไม่นานนัก คุณยายท่าทางชราภาพคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เธอตรวจดูสือหมินหยานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบหูฟังแพทย์ทำมือออกมาตรวจแล้วกล่าวว่า “บาดแผลบนตัวแม่หนูคนนี้กำลังฟื้นตัว เพียงแต่ร่างกายอ่อนแอเกินไปหลังจากผ่านการระเบิดพลังมา นอนพักสักสองวันก็น่าจะดีขึ้น”
“ดีจังค่ะ แล้วยังมีอะไรที่ต้องระวังอีกไหมคะ?”
ในระหว่างที่ทั้งสองสนทนากัน สือหมินหยานก็ฟังไปพลางสังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้างไปพลาง