เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 15
จางเฟิ่งและคนอื่น ๆ วางแผนไว้แต่แรกว่าจะออกไปตามหาผู้พเนจรที่มีอุดมการณ์เดียวกัน เพื่อดึงตัวเข้ามาซื้อบ้านและจัดตั้งคณะกรรมการเจ้าของบ้าน
ทว่าซากปรักหักพังภายนอกชุมชนกลับอันตรายขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนธรรมดาที่ไม่มีอาวุธ อาศัยเพียงมีดหรือไม้กระบอง ภัยคุกคามที่สร้างต่อสิ่งมีชีวิตมิติได้นั้นมีจำกัด
อีกทั้งทำเลที่ตั้งของชุมชนซิ่งฝูค่อนข้างห่างไกล เดิมทีพวกเขากังวลว่าจะมีผู้พเนจรมาที่นี่น้อย แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีผู้รอดชีวิตทยอยเข้ามาในชุมชนซิ่งฝูเรื่อย ๆ พอถามดูถึงได้รู้ว่าพวกเขาเห็นใบปลิวโฆษณาจากภายนอก
จำนวนเจ้าของบ้านในชุมชนซิ่งฝูขยายตัวจากยี่สิบกว่าคนในตอนแรก เพิ่มขึ้นเป็นสามร้อยคน
ส่วนฝ่ายบริหารหมู่บ้านรวมกับจำนวนคนที่รับสมัครเข้ามาภายหลัง มีเพียงแปดคนเท่านั้น
ดังนั้นจางเฟิ่งและคนอื่น ๆ จึงรีบเร่งที่จะจัดตั้งคณะกรรมการเจ้าของบ้าน ทว่าเมื่อเจ้าของบ้านในชุมชนมีจำนวนมากขึ้น เสียงที่แตกต่างก็เริ่มมีมากขึ้นตามไปด้วย
วันนี้จางเฟิ่งเดินออกมาจากโถงชั้นหนึ่งของตึก B ด้วยความโกรธจนอยากจะหยิบรองเท้าแตะไปฟาดคน หลิวด้ายวิ่นต้องดึงรั้งไว้หลายครั้งกว่าจะสงบลงได้
จางเฟิ่งยังคงโกรธไม่หาย ปากก็พึมพำด่าทอ “ไอ้พวกเวรนั่นมันเป็นตัวอะไรกัน ด่าฉันว่ามีเจตนาไม่ดี ฉันมีเจตนาอะไร? ฉันมีเจตนาอะไรกัน? ฉันก็ทำเพื่อทุกคนทั้งนั้น!”