เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 2
“ความอลหม่านข้ามมิติ……” ซินปู้เอ้อร์ หญิงสาวผู้ถือกระบองสีดำต่ำลงพึมพำคำสองคำนี้เบาๆ ครู่ต่อมาจึงถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?”
อวี๋เปิ่นโม่ส่ายหน้า “น่าเสียดายที่จนถึงปัจจุบันยังไม่มีใครสามารถวิจัยได้ว่าทำไม”
นิ้วของซินปู้เอ้อร์ลูบไล้ไปตามกระบอง นี่เป็นท่าทางที่เธอทำโดยไม่รู้ตัวเวลาใช้ความคิด เด็กสาววัยสิบแปดปีผู้นี้มีใบหน้าที่ยังดูเยาว์วัย สองแก้มมีไขมันเด็กป่องออกมา ดวงตาภายใต้เส้นผมสีดำไม่ใช่สีน้ำตาลเข้ม แต่เป็นสีดำที่เจือสีม่วงจางๆ หากไม่สังเกตให้ดีก็จะไม่พบ
แม้จะอายุน้อยแต่เธอกลับวางตัวได้อย่างมั่นคง เมื่ออยู่ในฐานรุ่งอรุณที่ไม่คุ้นเคยและบนรถที่ไม่คุ้นเคย เธอก็ไม่ได้รู้สึกประหม่า หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็มองไปที่อวี๋เปิ่นโม่ด้วยสีหน้าที่จริงจังเป็นพิเศษ