เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 194 ไม่ขอเป็นคนขี้ขลาดอีกต่อไป
“ขอทำความรู้จักคุณหน่อยได้ไหม?”
ประโยคนี้แล่นผ่านไปทั่วร่างของเซิ่งลั่วหน่วน และผุดซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเธอ
ทันใดนั้น เซิ่งลั่วหน่วนก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างแรง เธอเอื้อมมือไปคลำข้างกายตามสัญชาตญาณ แต่กลับว่างเปล่า
“เหลิ่งซื่อเย่...”
เซิ่งลั่วหน่วนส่งเสียงเรียกตามสัญชาตญาณ สิ่งที่ตอบกลับเธอมีเพียงเสียงก้องสะท้อนในห้องอันกว้างใหญ่
ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?
เซิ่งลั่วหน่วนลุกขึ้นนั่งบนเตียง ยื่นมือไปเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า พลนึกถึงอาณาเขตความฝันเมื่อครู่นี้
เธอคิดว่า ประโยคนั้นคือคำทักทายที่เหลิ่งซื่อเย่ซ่อนไว้ในใจมานานหรือเปล่า เธอคิดถึงวันแรกที่ได้พบกัน ตอนที่เธอเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายเขาก่อน สีหน้าตื่นตกใจและตกตะลึงของเขาในตอนนั้น เธอยังคงจำได้แม่นยำ