กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 147 เชื่อฟังแฟนสาว
หลังจากเหลิ่งซื่อเย่ส่งเซิ่งลั่วหน่วนถึงโรงแรมแล้ว เขาก็ยังไม่อยากตัดใจผละจากไป
เธอเดินไปก้าวหนึ่งในห้อง เหลิ่งซื่อเย่ก็เดินตามไปก้าวหนึ่ง ราวกับสุนัขเลี้ยงที่กลัวว่าเจ้านายของตนจะหายไปอย่างนั้น
เซิ่งลั่วหน่วนไม่ได้รอให้เหลิ่งซื่อเย่เปิดปากพูด เธอก็เอ่ยขึ้นก่อน “หรือว่าคืนนี้คุณจะพบผู้ใหญ่ฝ่ายครอบครัวเลยไหม”
เธอทั้งขำทั้งสงสาร ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ร่างสูงใหญ่หนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรที่เดินตามหลังเด็กตัวกะเปี๊ยกหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรอย่างเธอ จะเป็นภาพที่ตลกขบขันขนาดไหน
“หือ” เดิมทีเหลิ่งซื่อเย่ก้มหน้าลง อารมณ์ตกต่ำอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า
เมื่อคืนมีความสุขเท่าไร คืนนี้ก็ห่อเหี่ยวใจเท่านั้น