ตอนที่ 86 เขาไม่เป็นเหลิ่งซื่อเย่ก็ได้

ตอนที่ 86 เขาไม่เป็นเหลิ่งซื่อเย่ก็ได้

เหลิ่งซื่อเย่ที่ถูกเอ่ยชมพลันแย้มยิ้มด้วยความดีใจ ใบหน้าสว่างไสวขึ้นมาทันตา

ความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้านี้ทำให้เซิ่งลั่วหน่วนที่เดิมทีตั้งใจจะขวยเขินชั่วครู่ถึงกับชะงักไป พลันนึกถึงเมื่อหลายวันก่อนตอนกินข้าวที่เธอคีบกับข้าวให้เขาชิ้นหนึ่งแล้วเขาทำสีหน้าพึงพอใจยิ่งนัก ในใจก็รู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง

เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอารมณ์ของตัวเองถึงได้ซึมลงในทันทีเช่นนี้

เหลิ่งซื่อเย่เห็นเซิ่งลั่วหน่วนชะงักไปกะทันหัน หัวใจก็หวั่นผวา ตะครุบรอยยิ้มกลับคืนทันที ด้วยคิดว่ารอยยิ้มของตนเองทำให้เธอตกใจ

คราวที่แล้วเธอยังชอบมากอยู่เลยแท้ ๆ

เป็นอย่างที่คิดไว้ เขายิ้มออกมาแล้วดูไม่ดีเลยสักนิด

“ลั่วลั่ว คุณเป็นอะไรไป”