ตอนที่ 57 ไม่มี ความยินดี มี เพียง ความ ขมขื่น

ตอนที่ 57 ไม่มี ความยินดี มี เพียง ความ ขมขื่น

“เซิ่งลั่วหน่วน...”

เสียง ของ เหลิ่งซื่อเย่ แหบแห้ง อย่าง ยิ่ง

การ ควบคุม ตัว เอง ที่ เขา ภาคภูมิใจ พังทลาย ลง ใน ทันที หลังจาก ได้ พบ กับ เซิ่งลั่วหน่วน

เซิ่งลั่วหน่วน ที่ อยู่ ใน ผ้าห่ม ชะงัก ไป

รีบ เปิด ผ้าห่ม ลุก ขึ้น นั่ง แถม ยัง จัดแจง เสื้อผ้า และ เส้น ผม ของ ตัว เอง เล็กน้อย “คือว่า ฉัน เพิ่งจะ ตื่นเต้น ไป หน่อยน่ะ”

เซิ่งลั่วหน่วน เก้อเขิน เล็กน้อย

“เปล่า ผม ไม่ ถือสา”

มือ ของ เหลิ่งซื่อเย่ ที่ ทอด ทิ้ง อยู่ ข้าง ลำตัว อด ไม่ ได้ ที่ จะ กำ ผ้าปูที่นอน แน่น

“งั้น นาย หมาย ความ ว่า อยาก ให้ ฉัน ทำ ต่อ เหรอ”