กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 52 ช่วยเขาเช็ดตัว
เมื่อเซิ่งลั่วหน่วนเห็นบาดแผลบนร่างกายของเหลิ่งซื่อเย่ ในที่สุดเธอถึงได้รู้ว่าเหตุใดโม่เทียนจึงบอกให้เธอเลี่ยงออกไปก่อน
เพราะตอนที่เห็นบาดแผลบนร่างของเหลิ่งซื่อเย่ อารมณ์ของเธอก็กดข่มไว้ไม่อยู่ บริเวณหน้าท้องเต็มไปด้วยบาดแผลพาดผ่านสับหลีก มีทั้งแผลใหม่และแผลเก่า ตื้นลึกไม่เท่ากัน
เนื่องจากผิวของเหลิ่งซื่อเย่ขาวจัด แผลที่เปรอะคราบเลือดเหล่านั้นจึงยิ่งดูน่ากลัวดุร้าย
“ไม่มีใครทำร้ายเขาได้ หรอก นี่เขาทำร้ายตัวเองทั้งนั้น”
โม่เทียนแกะผ้าพันแผลไปพลาง เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยไปพลาง คล้ายกับเห็นบาดแผลเหล่านี้จนชินตาแล้ว