ตอนที่ 12 ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ก็อย่าได้ยึดติดกับความหวัง

ตอนที่ 12 ทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ก็อย่าได้ยึดติดกับความหวัง

ในที่สุด หลังอาหารเย็นผ่านพ้นไป

เซิ่งลั่วหน่วนอิงพนักโซฟาอย่างขี้เกียจเหมือนแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่กินอิ่ม ตาคอยมองไปทางห้องครัว

“หน่วนหน่วน เป็นไง หลานชายคนโตของฉันดีใช่ไหมล่ะ? ไม่เพียงแต่หล่อ หาเงินเก่ง ยังทำอาหารเป็น ทำงานบ้านได้ ที่สำคัญคือยังใส่ใจ เธอสั่งให้เขาไปทางตะวันออกเขาไม่มีทางกล้าไปทางตะวันตกเด็ดขาด”

อี้เฟิงที่เพิ่งผละไปเมื่อครู่ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พอได้ยินนายท่านพยายามเสนอขายคุณชายขนาดนี้ คนที่ไม่รู้คงคิดว่าคุณชายขายไม่ออก

เหลิ่งซื่อเย่: ผมก็ไม่มีใครเอาจริง ๆ นั่นแหละ!

“ปู่เหลิ่ง คุณปู่บอกฉันมาตามตรงนะคะ ตอนที่เห็นฉันครั้งแรกเมื่อครู่นี้ คุณปู่ก็คิดแผนนี้ไว้แล้วใช่ไหมคะ?”

เซิ่งลั่วหน่วนขยับตัวนั่งตั้งตรง เพราะการพูดคุยกับผู้ใหญ่ยังคงต้องเคารพและมีมารยาท