กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 267 เทพผู้เปล่งประกาย
จ้าวอี้ไป๋กับอี๋ว์โหย่วหรงเดินเล่นอยู่กลางทุ่งนา สูดกลิ่นหอมของรวงข้าว
ไม่เหมือนกับในเมืองที่มีตึกระฟ้าเรียงราย อากาศแถบชานเมืองตะวันตกนี้สดชื่นกว่ามาก
ไม่มีกลิ่นเนื้อเน่าจากซอมบี้หนาแน่น
ที่นี่พื้นที่กว้างขวางและผู้คนเบาบาง
มีซอมบี้อยู่บ้างแต่ก็ไม่กี่ตัว กลิ่นของพวกมันถูกกลิ่นอายธรรมชาติกลบไปหมด
หลังจากเดินเล่นได้สักพัก
จ้าวอี้ไป๋อุ้มอี๋ว์โหย่วหรงมาที่ริมลำธารเล็กๆ น้ำในลำธารใสจนมองเห็นก้นแม่น้ำ มีปลาตัวเล็กๆ ว่ายวนไปมา
บริเวณขอบน้ำมีพืชน้ำขึ้นอยู่ และมีกุ้งแม่น้ำกระโดดไปมาระหว่างพืชน้ำเหล่านั้น
มองดูแล้วรู้สึกผ่อนคลายจิตใจ