กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 256 ม่อม่อ
“ซี้ด ฮ่า ฮ่า”
ในห้องนั่งเล่นของยานเกราะ
หวังเวยเวยถือปิ่งผักที่มีขนาดใหญ่กว่าหัวของเธอค่อยๆ กัดกินเข้าไปทีละคำเล็กๆ
เผ็ดระเบิด!
ทำเอาเธอเหงื่อท่วมตัว
ในขณะที่เผ็ดจนปากสั่น เธอก็ยังเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยปากเล็กๆ นั่นต่อไป
จ้าวอี้ไป๋นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ของกินเล่นพื้นบ้านอย่างปิ่งผักนี่ มันต้องกินตามร้านแผงลอยถึงจะได้บรรยากาศ ทั้งกระทะแบนอาวสีดำเมี่ยม น้ำมันถั่วลิสงที่บรรจุในขวดพัลส์ เศษผักร่วงหล่นไปทั่ว
แบบนี้แหละถึงจะเรียกว่าได้รสชาติ