กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 195 เฉินซีหร่าน
“ขอโทษด้วย”
อ้ายอวี่ต้องการจะอธิบาย แต่การอธิบายไปจะมีประโยชน์อะไรเล่า?
การทอดทิ้งได้กลายเป็นความจริงไปเสียแล้ว
“เสี่ยวเสี้ยว ลูกยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว แม่ของลูกคิดถึงลูกมาก ร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือดทุกวัน ตอนนี้พ่อเป็นหนึ่งในนักวิทยาศาสตร์หลักของศูนย์วิจัยในเมืองบี พ่อจะชดเชยให้ลูกอย่างดี ต่อจากนี้ไป ครอบครัวของเราจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”
เมื่อพูดไปเรื่อยๆ อ้ายอวี่ก็เริ่มตื่นเต้น ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เมื่อได้ยินคำว่าแม่ สีหน้าของอ้ายเสี่ยวเสี้ยวก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
“คุณก็เหมือนกับซีเหว่ยฮั่นนั่นแหละ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อ้ายเสี่ยวเสี้ยวกลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง
อ้ายอวี่ไม่เข้าใจ “อะไรนะ?”