กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 137 ฟ้าของเมืองเอตื่นแล้ว
แสงแรกยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านลงบนใบหน้า จ้าวอี้ไป๋ อาจารย์ใหญ่ผู้ยุ่งวุ่นวายมาตลอดทั้งคืนค่อยๆ ลืมตาขึ้น
อืมอา~
จ้าวอี้ไป๋กดนวดเอวที่เริ่มปวดเมื่อยของตัวเองพลางส่งเสียงครางเบาๆ
ป้านิวเอ๋ยป้านิว ต้องขอบคุณเธอจริงๆ
ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงตายไปแล้ว
ตายไปหลายรอบแล้วด้วย
หวังเวยเวยนี่กล้าเรียกจริงๆ
แต่เขาก็เป็นพวกใจถึง เอาเท่าไหร่ก็ให้
นั่นทำให้การเรียนรู้ตลอดช่วงดึกที่ผ่านมาไม่ค่อยได้หยุดพักเท่าไหร่