กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 ขอบคุณค่ะพี่สาว
"อืม ฮือๆๆ~"
หวังเวยเวยตอบรับเบาๆ อย่างสะอื้น
"เพล้ง!"
"ผัวะ!"
ความเกลียดชังทั้งหมดถูกเบนเข็มไปที่จ้าวอี้ไป๋ บางคนกำหมัดจนเกิดเสียง บางคนเผลอบีบตะเกียบกระเบื้องหยกจนแตก
พวกเขารู้สึกเกลียดจ้าวอี้ไป๋ เกลียดที่จ้าวอี้ไป๋เก่งกาจเกินไป จนหงส์งามที่ทั้งโดดเด่นและงดงามอย่างหวังเวยเวยยังต้องก้มหัวยอมจำนน
เกลียดที่จ้าวอี้ไป๋ไม่รู้จักทะนุถนอมหญิงงาม เธอคนนั้นยังร้องไห้อยู่แท้ๆ แต่กลับดึงเข้าอ้อมกอดตรงๆ แบบนั้น มันเกินไปแล้ว
ที่เกลียดกว่าคือ พวกเขาไม่ใช่จ้าวอี้ไป๋
หญิงสูงศักดิ์แห่งตระกูลหวังในสมาคมการค้า ผู้เป็นรักษาการประธานสมาคมที่ใครๆ ต่างใฝ่ฝันถึง บัดนี้กลับถูกจ้าวอี้ไป๋ดึงเข้าอ้อมกอดแบบนั้น