กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 ฝนสีแดง
“ปัง ปัง ปัง ปัง!!!!”
ร่างของเจ้าแห่งความอาฆาตขยายตัวขึ้นอีกครั้ง ทั้งความกว้าง ความยาว และความสูงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า มันมีขนาดใหญ่หลายร้อยเมตรราวกับกลุ่มเมฆสีแดงฉานที่ลอยต่ำ ปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าของตลาดเครื่องกลไฟฟ้าเมืองเอ
“ให้ตายเถอะ!”
เจ็บ
การถูกกัดกร่อนมันช่างทรมานเหลือเกิน!
ทหารรับจ้างนายหนึ่งที่ใบหน้าได้รับบาดเจ็บสาหัสจากสะเก็ดเหล็กจนเน่าเปื่อยไปกว่าครึ่งคำรามลั่นพร้อมกับยกปืนไรเฟิลในมือขึ้นมา แล้วเหนี่ยวไกใส่ท้องฟ้าอย่างคลุ้มคลั่ง
“ปัง ปัง ปัง!”
“ฉ่า ฉ่า ฉ่า!!”
กระสุนถูกสาดออกไปกลายเป็นเส้นแสงขาดๆ หายๆ ท่ามกลางความมืดมิด