เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72 ผมไปเอง!
"รีบขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ใช่ว่ามีหมอแล้วหรอกเหรอ?"
อี๋ว์โหย่วหรงถามด้วยความประหลาดใจ
จ้าวอี้ไป๋ขยี้กลุ่มผมของเธอเบาๆ สูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของอี๋ว์โหย่วหรง "หมอคนเดียวน่ะไม่พอ ผมจะไปหาเพิ่มอีกสักสองสามคน หลักๆ คืออยากตุนยาไว้ด้วย รู้สึกว่าต่อไปคงได้ใช้ประโยชน์"
ส่วนเมิ่งเจียวจะเชื่อใจได้มากแค่ไหนนั้น คงต้องดูกันไปยาวๆ
ต่อให้ไม่มีภารกิจ
จ้าวอี้ไป๋ก็ไม่อยากให้หลี่อี๋ว์เกิดเรื่อง
เขาเป็นคนที่มีมุมมองค่อนข้างหัวโบราณ ตอนเย็นชาก็เย็นชาอย่างถึงที่สุด แต่ถ้าเป็นเรื่องความผูกพัน เขาก็เป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึกมากเช่นกัน
จ้าวอี้ไป๋ไม่สนว่ามาตรฐานศีลธรรมจะเป็นอย่างไร เขาแค่เป็นพวกปกป้องคนของตัวเอง ไม่ว่าจะดีหรือเลว ใครดีกับเขา เขาก็ดีกับคนนั้น
ความภักดีที่หลี่อี๋ว์มีต่อเขานั้นไม่น้อยเลย