ตอนที่ 228 ยังไม่ตาย อย่าร้องไห้ไว้ทุกข์

เจียงสุ่นมองเจียงเซิ่งลี่ที่เดินเข้ามาเรื่อย ๆ อย่างเย็นชา คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นพ่อ ไม่เคยให้ความรักแบบพ่อกับเขาเลย มีแต่หมัดกับคำด่า ตอนเด็กเขาเคยถูกตีจนกระอักเลือด หลายครั้งเกือบตาย ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อของเขาลงมือ เขาคงตายไปแล้วจริง ๆ กระมัง?

“ฉันนี่แหละคือพ่อของแก ต่อให้ฉันตีแกตาย เจียงจิงเหนียนกล้าปล่อยตดออกมาสักคำไหม?”

เจียงเซิ่งลี่เข้ามาใกล้มาก ตัวมีกลิ่นเหล้าหึ่ง เขามักจะขัดแย้งในตัวเองอยู่เสมอ ด้านหนึ่งยืนยันว่าเจียงสุ่นเป็นลูกชู้ แต่ปากกลับพูดเสมอว่าเขาเป็นพ่อ ใช้หมัดแสดงอำนาจความเป็นพ่อของเขา

ซ่งซีซีฟังแล้วขมวดคิ้วทันที นิสัยชั่วแบบนี้ของเจียงเซิ่งลี่ พอจะนึกออกว่าเจียงสุ่นตอนเด็กใช้ชีวิตลำบากแค่ไหน อีกทั้งเหมยซู่อิ่งก็หลบอยู่ในห้องไม่ส่งเสียงสักแอะ คิดแล้วก็คงเป็นคนเห็นแก่ตัวเหมือนกัน

เหมือนซ่งต้าเจียงกับเหอเฟิ่งเหลียนเป๊ะ ประสบการณ์ตอนเด็กของเธอกับเจียงสุ่นคล้ายกันมาก ไม่แปลกที่เข้ากันได้ดีขนาดนั้น

เจียงเซิ่งลี่เหวี่ยงหมัดออกมา อยากทำเหมือนตอนเด็ก ๆ ที่ต่อยเจียงสุ่นล้มลงกับพื้นด้วยหมัดเดียว แล้วก็เตะต่อยซ้ำ แต่หมัดของเขาถูกสกัดไว้กลางอากาศ