กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พวกคุณซักผ้าปูที่นอนกันบ่อยดีนะ” เหยียนหรงมองไปทางลานบ้าน น้ำเสียงเรื่อย ๆ เหมือนคุยเรื่องทั่วไปในบ้าน
“ผมชอบความสะอาด ผ้าปูที่นอนต้องเปลี่ยนทุกวัน” โจวหงเหว่ยตอบอย่างไม่รีบร้อน
“เป็นนิสัยที่ดี แต่ว่าเปลืองน้ำไปหน่อย”
เหยียนหรงหัวเราะ แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้น “คุณชอบแมวไหม”
สีหน้าของโจวหงเหว่ยไม่เปลี่ยน ดูสงบมาก “แมวน่ารักดี”
เหยียนหรงพยักหน้า ยิ้มพลางพูด “ผมก็ว่าแมวน่ารัก ตะกี้ผมเห็นแมวดำขาวตัวอ้วนมากตัวหนึ่งที่อาคารสำนักงาน น่ารักมาก ไม่รู้ว่าใครเลี้ยง ให้กินจนอ้วนขนาดนั้น”
น้ำเสียงของโจวหงเหว่ยยังสงบเหมือนเดิม “งั้นหรือ คนที่ขุนแมวให้อ้วนได้ขนาดนั้น ในบ้านต้องไม่ขาดแคลนธัญพืชแน่”
เขานึกถึงแมวดำขาวผอมโซตัวนั้นขึ้นมาทันที มันถูกเขามัดไว้บนโต๊ะ เกือบจะกลายเป็นตัวอย่างสตัฟฟ์ที่สมบูรณ์แบบ แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเขาถูกคนเยาะเย้ยอย่างสุดขีด หน้าตาเสียหมดสิ้น
ครอบครัวก็เริ่มดิ่งลงจากคืนนั้นเป็นต้นมา จนกระทั่งพ่อแม่ของเขาถูกจับเข้าคุก เขาได้ลิ้มรสทั้งน้ำใจอันอบอุ่นและความเย็นชาของผู้คน ตลอดจนความเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์